
ShowCase VIII | 3 januari – 28 februari 2026 |
YIP STALS | Div. werken in Etalages POPOP
‘Lignum-Motricium’
‘Meandering’
‘Swirl(s)’
‘Choreografie’
‘Vice’-Technomorphic


Yip Stals onderzoekt de dynamiek tussen objecten en de wereld om ons heen en stelt de vraag: wat gebeurt er met objecten die een leven van hun eigen beginnen te leiden? Traditioneel worden objecten gezien als passief en statisch, maar Yip is geïnteresseerd in de actieve rol die materialen kunnen spelen. Zijn kinetische werken laten zien hoe sterk wij verbonden zijn met onze omgeving en nodigen uit om de wereld niet op te splitsen in afzonderlijke, dualistische ruimtes of enkel menselijke centra. Door de interactie tussen objecten, materialen en onze perceptie te onderzoeken, erkent hij de levenskracht van de materiële wereld en onze harmonische relatie daarmee.
Een voorbeeld van zijn werk is Lignum-Motricium, dat zich bevindt op het snijvlak van technologie, natuur en tijd. In dit wagentje dient een houten stam als motor: wanneer het hout uitdroogt, ontstaan scheuren die langzaam uitzetten. Deze trage beweging wordt via een tandwielmechanisme omgezet in voortbeweging van het wagentje – 1 millimeter houtuitzetting staat gelijk aan 10 millimeter beweging van het wagentje. Hout, een organisch materiaal dat met de tijd verandert, wordt hier zowel een middel voor beweging als een metafoor voor geduld en vergankelijkheid.
Het wagentje beweegt nauwelijks merkbaar, en reflecteert daarmee op de snelheid van de moderne wereld, van technologie tot dagelijkse routines. Het nodigt de toeschouwer uit om stil te staan bij het ritme van de natuur en onze eigen relatie tot tijd, verandering en vooruitgang. Lignum-Motricium benadrukt dat de natuur al eeuwenlang systemen van geduld, kracht en constante verandering kent, en roept op tot een herwaardering van tijd, stilte en traagheid in een steeds sneller wordende wereld.
Diverse kinetische werken van Yip Stals, waaronder Lignum-Motricium, zijn momenteel te zien in de ShowCase etalages van POPOP.
GEWEEST:
ShowCase VII |DECEMBER 2025
VLADIMIR BOVT | Laat je niet manipuleren, alleen door mij

De foto’s op de schermen maken deel uit van Laat je niet manipuleren, alleen door mij, een doorlopende serie zelfportretten waarin performance, tekst en beeld samenkomen. De beelden hanteren een rauwe DIY-esthetiek die de snelheid, humor en visuele directheid van internetcultuur omarmt, maar onder die laag raken ze aan grotere thema’s: liefde, macht, geld, moraal en hoe die zich uiten in menselijk gedrag.
De schermen tonen een selectie uit de serie. Elk beeld verschijnt enkele seconden voordat het wordt afgewisseld door het volgende. De snelle, herhalende manier van tonen verwijst naar reclamebeelden en sluit aan bij de etalage-omgeving van een winkelcentrum.
Instagram: @wowabovt
www.vladimirbovt.com

ShowCase VI |NOVEMBER 2025
MICHAN PETERS | Take It, Monkey (2025)
Recycled fabric + Ducks (2024) Mixed media, epoxy, acrystal

With this work, Michan Peters investigates the complexities of trauma – or in other words, unhealed emotional pain. This work looks at the individual as well as society. Trauma develops (whatever the reason) when emotions aren’t felt after an event. It may seem simple to feel our emotions, but it is very hard. Especially after an extremely painful or disturbing event, either big or small. When we don’t want to, or are unable to feel, our bodies have numerous ways to adapt. Often subconsciously, to cope and keep living. And although nothing might seem off for a while, unless it’s felt, the coping eventually turns against us.
Whether it becomes an addiction to drugs, work, physical pain, or an inability to connect, at one point one might find themselves in a predicament. Our bodies and minds are always on sharp; we become exhausted. Sick. Just like the monkey, we might feel like it is the only way to keep ourselves, our thoughts, or the people around us save. We might not like it, but we cannot stop because of whatever is holding us in its grip. We Have-To-Take-It.
From the outside looking in, it might seem crazy. Why would someone choose to act like this? Clearly, it’s not only dangerous to themselves, but to all those involved! If we would even notice that the individual is not okay. With this work, the artist wonders… How did he get here? What are the signs? What does Monkey need? How can he help himself, and how can we help him? Or in other words, what does he, or do we, must take, how to take it, and what is there to give?
Geweest:
ShowCase V | OKTOBER 2025
BBB JOHANNES DEIMLING & MONIKA DEIMLING |
PEOPLE ARE PEOPLE
Monika Deimling & BBB Johannes Deimling
SPARE PARTS
Installation (doll parts, blue threads, motor), 2025

ShowCase IV | AUGUSTUS SEPTEMBER 2025
ESTHER DEN BROK | Smile, everybody hurts

Iedereen draagt weleens een masker.
Om iets te verbergen.
Uit onzekerheid.
Uit verdriet.
Uit boosheid.
Iedereen wil zich weleens verschuilen achter een masker.
Om zich anders voor te doen.
Om sterker of beter te lijken.
Iedereen is weleens bang om ontmaskerd te worden.
Iedereen schuilt soms achter een masker. Mensen waar je aan voorbijloopt, zonder dat je ziet hoe ze zich werkelijk voelen.
Voorbijgangers.
Voorbijgangers zijn er genoeg in de Molenpoort — kijkend naar de etalages. Ze lopen langs de maskers. Misschien herkennen ze zichzelf erin. Misschien blijven ze even stilstaan, beseffend: Everybody hurts.
Om vervolgens weer verder te lopen — vrolijk, verdrietig, of allebei.
Misschien komen ze nog eens terug.
ShowCase III | JUNI JULI 2025 |
KEES HECK | Frank
Eindexamenwerk | 200 × 200 cm | Mixed media

Wat begon als een vergissing – een verkeerde inschrijving voor het vak tekenen – werd het begin van een nieuwe fascinatie. Sindsdien tekent en creëert Kees Heck onafgebroken. In “Frank” komt alles samen: stijl, gevoel, materiaal, en een stem die gehoord wil worden.
In dit 2×2 meter grote, explosieve werk ontvouwt zich het leven van Frank – een fictief personage dat leeft in het hoofd van de maker. Hij is bang, blij, verward, nieuwsgierig. Hij heeft vrienden, familie, een huisdier, en vooral: een hoofd vol gedachten. Frank voelt, denkt, vlucht, beleeft en vertelt. Zijn wereld is chaotisch en kleurrijk, vol emotionele lagen en rauwe verbeelding.
Het werk is een explosie van materiaal: acrylverf, olieverf, markers, potloden, duct tape, krijt, touw, karton, sigarendoosjes – en waarschijnlijk nog meer. Die veelheid past bij het thema: een geest die overloopt. Vervreemding, fantasie, innerlijke chaos – maar ook verwondering en humor.
Frank functioneert in verwarring. Hij leeft in wanorde. Maar dat is voor hem de normaalste zaak van de wereld.
De kunstenaar nodigt je uit om in Franks wereld te stappen. Om even je eigen drukte te vergeten en die van een ander aan te kijken. Misschien zie je iets bekends. Misschien lijk je meer op Frank dan je dacht. Aldus Kees Heck….. @klotekees.
ShowCase II | MEI 2025 | “STICKER“
SASKIA KOSTER & EMMY BEENKEN

ShowCase I | APRIL 2025 |

Zowel SOLDE DE TOUT COMPTE als JET SET zijn te koop. Meer info via de kunstenaar zelf.
De installatie SOLDE DE TOUT COMPTE bestaat uit tien op elkaar opgestapelde modulaire elementen (verhuisdozen bewerkt met spuitverf) als een architectonische structuur. Het geheel suggereert zowel een trappetje als een soort afgebroken pyramide. De titel van het werk SOLDE DE TOUT COMPTE (bij slot van rekening) staat op alle onderdelen meermaals gescandeerd als een grafische patroon. De opstelling van dit werk (een stapel van verpakking-achtige geometrische elementen) verwijst onder andere naar de ‘Brillo Boxes’ van A.Warhol maar ook als naar minimalistische kunstwerken uit de jaren 60 en 70. De titel zelf en het verhuismateriaal suggereert de voorlopige conclusie van een impliciet betoog, maar ook het opbergen van het verleden. Het gebruik van de felle neonkleuren draagt bij aan de visuele verleiding.
Het werk JET SET is op het principe van het ‘objet trouvé’ gebaseerd. Duurzaamheid en hergebruik zijn hierbij belangrijke thema’s. JET SET laat een vintage windsurf zeil zien, gevouwen en opgespannen op een frame als een soort ‘ready-made’ schilderij. Het zeil komt direct uit een kringloopwinkel. De geometrische compositie en het specieke kleurpalet refereren weer naar bepaalde kunststromingen maar zorgen vooral voor een puur visueel impact. Het zeil zelf roept plezierige, zomerse associaties op en verwijst naar de tijdgeest van de jaren 80, waarin ik opgroeide. In dit werk zag ik ook een sprekende parallel tussen de manier waarop een zeil door zware windstoten gespannen wordt en hoe een schilder zijn doek op een frame opspant.

Jean-Philippe Paumier
konkoudai@gmail.com

