Toe. Lik mij. Aai mij. Vrij mij. Toe. Raak mij. Van 6 t/m 12 juli 2020 brengt maker Elky Rosa Gerritsen in POPOP ZIN. Een ode aan het zintuiglijk. Een ode aan elkaar. Aan contact. Aan een gezamenlijkheid.
In deze tijd waar afstand en stilstand het nieuwe normaal zijn geworden denkt Elky Rosa Gerritsen na wanneer wij weer in een ruimte kunnen zijn om anderen te ontmoeten. Te zien. Te horen. Te raken. Aan te raken. Durven we nog wel aan te raken? Of is de ontwijkende dans een blijvend ritueel? Blijven we met grote bogen om de ander heen trekken? Aanraking is nu een potentieel gevaar en daar moeten we vanaf. Want als wij niet meer kunnen (aan)raken vervreemden wij ons dan niet van de ander en onszelf?
In drie werken brengt ZIN een ode aan het zintuiglijke. Het is ook een zoektocht naar hoe je op afstand via het irrationele toch een diepe verbinding kunt voelen. ZIN speelt met de grens tussen performance- en installatiekunst waarbij Elky Rosa Gerritsen de verhoudingen tussen toeschouwers, performers, alledaagse werkelijkheid en kunst op scherp zet. De toeschouwer wordt direct betrokken bij het werk. Uiteraard op 1,5 meter afstand.
From March 8, 2020, Radboud university student Esma Betül Savaş will conduct part of her master’s research at Popop, where she will interact with the works of Ans van der Vleuten, Jonathan Stavleu, and Inge Leuverink. This experimental exhibition promises to be an exciting experience, offering a unique opportunity to explore the connection between art and science. The centerpiece of the exhibition is an existing artwork named “Temporal Perspectives,” created by artists Doruk Kumkuoğlu and Sadettin Bilal Savaş. This artwork aims to evoke both emotional and physical responses, providing a way for visitors to participate in an experiment to understand the underlying mechanisms of aesthetic experience and creativity. By experiencing “Temporal Perspectives” and the other artworks on display, visitors will be able to gain a deeper understanding of the power of art.
“What to wear to the revolution?” Strijders vormen een rode draad in het oeuvre van Ans van der Vleuten (1961). Als een antropologe bestudeert ze de soms bizarre aankleding, het machogedrag van de strijders alsmede het taalgebruik van de propaganda. De beelden van strijders, haalt ze overal vandaan, ongeacht tijdperk, herkomst of ideologie. De beelden gaan in een grote mixer samen met elementen uit fashionshows, lifestyle magazines, en idyllische vakantieparadijzen. Haar interesse begon in de vroege jaren negentig met een fotoreportage die ze zag in een tijdschrift, over de strijders in een toen actuele oorlog. Ze zagen er angstaanjagend uit, de heren, en keken recht in de camera. Tot de tanden bewapend, uitgedost met roze pruiken, peignoirs en ovenwanten, poserend met enorme teddyberen. Een bizarre combinatie van carnaval en oorlog: gewelddadig, grof en theatraal, midden in de rauwe werkelijkheid van professionele moord en doodslag.
In her visual work, Inge Leuverink explores the fragility of the human being. Face to face with our mortality unravels life, layer after layer scrubbed away by time. It is reflected in vulnerability of the materials en the applied delaying techniques. Accumulation of text and image, scribbles searching their way, all leading to a poetic final image . The artwork “Ab imo pectore”, from the depths of my heart, refers to fysical vulnerability of mankind. How easy the veined tissue is torn, the skin cracked….the fear to perish always immanent. Inge Leuverink completed her education at ArtEZ Arnhem in 2019. Her art studio is located in Nijmegen. Next to her work as an artist, she’s an art teacher at the Marnix Academy in Utrecht. www.ingeleuverink.nlartwork@ingeleuverink.nl
Jonathan Stavleu combineert meerdere objecten in ruimtelijke diorama’s. Zijn kleine sculpturale installaties zijn vaak op zoek naar een manier om cinematische verhalen in een driedimensionale ruimte uit te voeren. Hij werkt daarbij vaak op schaal om grote momenten klein te doen voelen en kleine momenten groot. Hiervoor gebruikt hij vaak alledaagse huishoudelijke objecten die herkenbaar zijn voor de toeschouwer. De toevoeging van geluid, licht en beweging speelt vaak ook een belangrijke rol in zijn werk. Stavleu is afgelopen zomer afgestudeerd van zijn Bachelor of Fine Art op de HKU in Utrecht https://www.jonathanstavl.eu/
Born in 1994, Doruk Kumkumoğlu is an artist / photographer living and working in Istanbul. He works with printed and physical mediums, mainly revolving around concepts of perception, illusory representations, and the viewer – image relationship. Recently, his work is focused more on exploring photography / photographic image and its relationship between a variety of different mediums, in turn creating alternative approaches to photography in the context of its function and conceptual possibilities www.dorukkumkumoglu.com/
De buurt waarin je woont is een belangrijke entiteit in je leven. Wij als mens zijn misschien wel heel verstandelijk ingesteld, maar wij zijn ruimtelijke wezens die net als andere wezens een ruimtelijke behoefde hebben.
Hoe benaderen we buurt waarin wij wonen? Hoe verhouden wij ons tot de publieke ruimte om ons heen? Hoe gevoelsmatig is ons functioneren werkelijk?
Ons lichaam eist ruimte op. Ik voel een behoefde om de ruimte om mij heen eigen te maken. Eigenlijk is dat heel territoriaal gedrag.
Jack Engelbrecht (Centurion, 1996) is een pas afgestudeerd beeldend kunstenaar die de fine arts opleiding heeft gevolgd aan ArtEZ Hogeschool van de Kunsten, te Arnhem. Jack is erg geïnteresseerd in de vergankelijkheid van het zijn en gelooft dat empathie begint bij een bereidheid om voor een korte tijd iemand anders te worden. Voor hem ligt de sleutel voor een alomvattend begrip in de repetitie. Repetitie en replicatie is hoe Jack zich verhoudt tot de buitenwereld en hij gebruikt hiervoor een mooie metafoor: “De manier waarop een koe haar voedsel verteert van de ene maag naar de andere; zo herhaal ik dingen en abstraheer/los ik ze zodanig op tot ze een eigen vorm aannemen voor mij.”
Autodidact Johan Hesselbach startte in 2015 met het maken van digitale collages en gebruikt veel verschillende foto’s en een tekenprogramma op verschillende apparaten zoals de Ipad. Dit leverde vooral veel kleurrijk en intrigerend werk op. Inmiddels is Johan van die methode steeds meer aan het afstappen omdat hij tot de conclusie kwam dat iedere laag of bewerking de kwaliteit van het uiteindelijke beeld teniet doet. Letterlijk en figuurlijk.
Op zoek naar een “nieuwe” directheid gebruikt hij zichzelf vaak als model (“…. ik ben altijd voorhanden en weet precies wat ik wil….”). Het werk is nu nog maar nauwelijks bewerkt. Alleen contrast, licht, verzadiging ed. zijn aangepast. Achtergrond, kleur en in dit geval klei worden van tevoren aangebracht. Dit recente werk zal Johan laten zien bij POPOP.
Tijdens de expositie zal Johan een performance doen waarin dit proces zichtbaar wordt…
Johans fascinatie gaat uit naar de menselijke geest, de menselijke kwetsbaarheid maar ook zijn kracht, zijn duistere en kwetsbare kanten… het menselijke onvermogen… In de foto’s zijn, het mysterie en de beheersing van licht belangrijke facetten. Door de realiteit van zijn eigen lichaam, de ogenschijnlijk dramatische, maar ook sensuele uitdrukking ervan bedekt met aarde in foetale positie, geeft troost: Wij komen voort uit de aarde. Wij zijn er één mee.
Johan: “Ik heb het werk zwart wit afgedrukt op papier en zo puur mogelijk gepresenteerd. Dicht op de huid, om de essentie weer te geven, zowel aards als spiritueel. De kwetsbaarheid, die bij blootstelling aan de natuurlijke elementen een grote kracht en schoonheid laat zien. Ik wil de werkelijke menselijke staat zichtbaar maken. Mijn gekleurde werken op doorzichtig voile, zijn een ode aan de levenskracht, de warmte, die ons onzichtbaar doorstroomt.’
Tijdens de heetste dagen van dit jaar waren, Daniëlle Brans en Petra de Vries, te gast bij POPOP om te experimenteren, ideeën uit te wisselen en nieuw werk te maken. De resultaten hiervan zijn te zien in het weekend van 30 november en 1 december! Een twee-daagse expositie dus met videowerk, fotografie en live performances.
Kunstinitiatief B53 uit Arnhem organiseert in de ruimte voor kunst POPOP aan de Elzenstraat 4b in Nijmegen de expositie “MATERIAL SIDEKICK” waarin werken te zien zullen zijn van Irene Companjen, Janske Hombergen, Marga Knaven, Anke Land, Marianna Morello, Gabi Rets, Miranda Rikken en Bernadien Wels. Curator: Nico Schulte
De opening met een performance van Hanni Stolker en met muziek van Reyer Groenendijk vindt plaats op vrijdagavond 1 november 2019 om 20.00 uur
Acht beeldende kunstenaars hebben gemeen dat zij het “materiaal” (textiel, rubber, papier, keramiek, etc.) als een belangrijk element of uitgangspunt voor hun beeldende handelen beschouwen. Zij onderscheiden zich echter sterk van elkaar door de zeer persoonlijke wijze waarop zij dit “materiaal” vervolgens tot verbeelding brengen. De contrasten tussen de ingebrachte werken wat betreft vorm, techniek en stijl zullen groot zijn. De tentoonstelling MATERIAL SIDEKICK belooft daarmee visueel een zeer interessante tentoonstelling te gaan worden.
Waar Kees zich eerst beperkte tot vooral plat werk, zijn de afgelopen tijd de figuren langzaam uit zijn schilderijen gekropen. In zijn transparante schilderijen was Kees vooral op zoek naar eenvoud in voorstelling en inhoud. Voor het ruimtelijke werk, waar deze kunstenaar nu voor het eerst bescheiden bij POPOP mee naar buiten treedt, geldt een hele andere orde: zijn beelden hebben nu lijven van plasticine, benen in het gips en latex hoofden met geconcentreerde blikken. De figuren hebben contact met elkaar, maar ze zeggen niets, of toch wel…..
🦚 On the 4th of October Qtopia Queer Art Festival will kick off with an opening-event at @popopart_nijmegen . The artists in residence (AIR) of this year edition will show their work as it came to being during their residency at Qtopia. Working in a shared space or recently formed pairs, the artists were challenged to work with other forms of expression and presentation. 🦚 During the opening, the residency couples will present the result of their week and elaborate on their overall practice and the work they created especially for Qtopia. Qtopia is happy to welcome Geo Wyeth and Johanna and Vanita Monk, who have been working collectively on an auditory work at the exhibition venue RUIS and @vitaevangelista and @astritismaili ; artists in residence at Popop 🦚Afterwards, there will be drinks and music.🔥 INTRODUCTING ASTRIT ISMAILI🔥 🔥 INTRODUCING VITA EVANGELISTA🔥
🦚Astrit Ismaili is a
performance artist living in Amsterdam, The Netherlands. Their practice
involves performing, writing, composing music, singing, drawing and directing.
Ismaili is interested in transcending the personal into an extraordinary
experience which is delivered through transforming the body by adding new
qualities to it, without losing its political urgency. Creating alter-egos,
body extensions, wearable music instruments and experiential spaces, they treat
reality as a playground where norms are transformed or questioned. The artist
graduated from the MA-Program at DasArts – Master of Theater in Amsterdam.
Ismaili is a recipient of the Young Visual Artist Award 2011 and was a resident
at ISCP in New York City. Further they won the Award for Best Director at the
Skena Up International Student Festival 2011, received the Forum ZDF follow-up
Grant 2013 and won the Awards for Best Video Performance and Best Styling Video
at Video Fest 2014. They have showed work at KW Institute for Contemporary Art,
Berlin, Stedelijk Museum, Amsterdam, ISCP, New York, S.A.L.T.S. Basel,
Kunstverein, Amsterdam, Juliette Jongma, Amsterdam, etc.
For
the Qtopia Queer Arts Festival, Ismaili collaborated with artist in residence
Vita Evangelista. The result of their residency will be presented at POPOP on
saturday October the 5th and will Vita’s work will be on display at NEUS during
the rest of the festival.
Ismaili
on their residency:
“During
the Qtopia residency I explored limitation in relation to mobility, as well as
creativity as a coping mechanism. The main focus of the research was the
evolution process of plants into flowering plants. At the Qtopia festival I
will execute a music composition titled ‘The First Flower’ which is a fragment
of a larger performance titled ‘Miss’ which I will develop throughout the
year.”
🦋Astrit Ismaili is een
performance kunstenaar en woont in Amsterdam. Hun werk bevat performance,
geschreven tekst, het componeren van muziek, zingen, tekenen en regisseren.
Ismaili is geïnteresseerd in het overstijgen van het persoonlijke in een
buitengewone ervaring, die tot stand komt door transformaties middels
toevoegingen aan het lichaam, zonder daarmee afbreuk te doen aan diens
politieke gewicht. Middels alter-ego’s, lichamelijke toevoegingen, draagbare
muziekinstrumenten en experiental spaces, behandelt hen de realiteit als een
speeltuin waarin normen transformeren of bevraagd worden.
De
kunstenaar studeerde af als Master of Theater bij DasArts in Amsterdam. Ismaili
ontving in 2011 de Young Visual Artist Award en had een residency bij ISCP in
New York. Ook won hen de award voor Best Director at the Skena Up International
Student Festival 2011, ontving hen de Forum ZDF follow-up beurs in 2013 en won
hen de award voor Best Video Performance and Best Styling Video bij Video Fest
in 2014. Hen heeft onder andere geëxposeerd bij KW Institute for Contemporary
Art in Berlijn, het Stedelijk Museum in Amsterdam, ISCP in New York, S.A.L.T.S.
in Bazel en Kunstverein en Juliette Jongma in Amsterdam.
Voor
het Qtopia Queer Arts Festival werkte Ismaili in samenwerking met artist in
residence Vita Evangelista. Het resultaat van hun werkweek wordt op zaterdag 5
oktober gepresenteerd bij POPOP en Vita’s werk is gedurende de rest van het
festival te bekijken in NEUS.
(they/them)
works with digital media, writing and performance at the intersection of queer
feminisms and embodied knowledge. Born in Brazil amid the ruins of a 21-year
long military dictatorship, they conceive of emotional damage as an aftermath
of the authoritarian knowledge system that wounds the world. Building on the
self-techno-poetic; narratives that can emerge from conscious alienation,
Vita’s works are reflections on the material, embodied, and affective
repercussions of epistemic violence, which urge decolonization.
🦋Vita Evangelista (hen/hun)
werkt met digitale media, tekst en performance op het snijvlak van queer
feminisme en embodied knowledge. Evangelista, geboren in de Braziliaanse ruïnes
van een 21 jaar durende dictatuur, beschouwt mentale schade als naschokken van
een autoritair kennissysteem dat de wereld heeft beschadigd. Door voort te
borduren op auto-techno “poëtische” narratieven die kunnen ontstaan uit een
bewuste vorm van vervreemding,reflecteert het werk van Vita op de materiële, belichaamde
(embodied) en affectieve gevolgen van epistemisch geweld (geweld ingegeven door
een ongelijke reikwijdte van kennis) om zo de urgentie van dekolonisatie te
onderstrepen.
