Op 11 september 2021 heropent POPOP met expositie: Manga_Manga_Manga_!

(Flyer by Jack Engelbrecht)

Voor deze eerste expositie op onze nieuwe locatie haken wij in op een van de speerpunten van The Big Draw te Nijmegen en delen daarmee de ambitie om de manga en anime kunstcultuur meer onder de aandacht te brengen.

Opening zaterdag 11 september 11:00 uur (tot 18:00 uur) en zondag 12 september van 11:00-18:00 uur.

verder: 18,19,25 en 26 september van 12:00-18:00 uur

Deelnemende kunstenaars vanuit POPOP en verantwoordelijk voor het kunstwerk op de raampartijen rondom: Jack Engelbrecht en Lou Patat :

Zowel Lou Patat als Jack Engelbrecht kruipen graag in de rol van een alter-ego, hun beeldend werk gaat daar dan ook vaak over. Op het raamwerk zal van beide kunstenaars hun tekenstijl zichtbaar zijn, in een soort mix van free- en mangastyle. Verhaallijnen over prothese-makers en one-liners zullen elkaar afwisselen. Op twee zijdes van het gebouw zal als onderdeel van deze hele vertoning twee keer de speciaal voor deze tentoonstelling gemaakte anime groot gebeamd worden en dag en nacht zichtbaar zijn.

Jack Engelbrecht

Jack Engelbrecht wil de ander zijn. Hij houdt zich constant bezig met de grens tussen de eigen ervaring en de ervaring van een ander. Hij is vooral in de ban van het fictieve personage en hoe die verwikkeld met het leven kan raken. Jack geeft zijn obsessieve neigingen vrijbaan, zijn kunst is een ‘kijkje in de keuken’. Zo heeft hij 5000 screenshots van ‘Tom Barnaby’ uit ‘Midsomer Murders’ gemaakt om zo de essentie van dat personage te begrijpen. Hij heeft ook 70 minuten non-stop met een honkbalknuppel gezwaaid om erachter te komen hoe het voelt om een blessure op te lopen die is ontstaan uit dedicatie. 

De animatie ‘ME AS YOU’ is een korte film over iemand die denkt Steve Carell (de acteur) te zijn geworden. Wanneer hij echter zijn eigen reflectie terugziet barst zijn illusie, en daarmee zijn geluk. Jack vraagt zich af wat de relatie is tussen je zelfbeeld en je fysieke uiterlijk. De film gaat ook over het zwarte gat waar je in kan vallen nadat je heel intensief in een reeks verwikkeld bent geweest. Hoe kan ik ooit weer terugkeren naar de orde van de dag? Maar uiteindelijk krijg je toch je hart weer terug gereikt, of je het nou wil of niet.

De mangapanels op de ramen zijn een verwerking van de TV serie ‘House M.D.’, een serie waar Jack vaker naar terugkeert. Hij is geïntrigeerd door zijn verlangen om dezelfde handicap als ‘Gregory House’, de hoofdpersoon, te ervaren. Hoe kan een verhaal ervoor zorgen dat je chronische pijn en een mank been gaat romantiseren? 

Lou Patat

De raamtekeningen van Lou Patat nemen ons mee in het verhaal van Koutsume (硬爪), de secretaresse van een prothesist. Koutsume heeft als taak om de prothesen in dozen te stoppen, goed opgevouwen om de ruimte efficiënt te gebruiken. Haar werk verloopt echter, ondanks haar inspanningen en toewijding, als aaneenschakeling van desastreuze fouten, en zo ook haar persoonlijke leven waarin bloederige huis-, tuin- en keukenongelukken de boventoon voeren. Alleen haar lange, kleurrijke nagels lijken overal onaangetast uit te komen. Wanneer Koutsume op een dag ontslagen wordt, is dit als een openbaring voor haar. Ze scheurt de dozen met lichaamsdelen open en begint ze uit te proberen, waardoor in een psychedelische staat terecht komt. Starend uit het raam van haar kantoortje ziet een treurwilg groeien met lange, kleurrijke nagels.

In het werk van Lou Patat ontmoeten we bijzondere personages. Een eenzame aardappel, de laatste vrouw op aarde, Lorenzo de Italiaanse volkszanger. Patat is gefascineerd door hun fletse buitenkant en vooral door hun kleurrijke ziel en levenslust. Ze heeft het voorrecht de obsessies, ontsnappingspogingen en slechte keuzes van deze personages van binnenuit te volgen en legt ze vast in vooral veel tekeningen en keramieke beeldjes. Het onderscheid tussen feit en fictie is voor haar niet relevant.

Deelnemende kunstenaars in samenwerking met The Big Draw Nijmegen, gecureerd door Renee Rienties: Sabrina Kooijmans, Karin Blaauwijkel, Kenny Rubenis, Romerocomics en Bamiboydesign.

Vanuit de The Big Draw presenteert dit 5-tal kunstenaars vooral manga tekeningen, strips en anime’s. Wij zijn trots dat wij deze tekenaars in huis hebben.

Speciaal voor onze eerste opening op deze nieuwe locatie hebben wij tassen laten ontwerpen door Chris de Geus. Van zowel Romerocomics, Bamiboydesign, Sabrina Kooijmans, Karin Blaauwijkel, Lou Patat als Jack Engelbrecht, prijken tekeningen als prints op deze mooie tassen. De tassen zullen te koop zijn in onze POPOP-shop.

Speciale dank gaat hierbij uit naar de ontwerpster van de tassen: Chris de Geus

Speciale dank gaat ook uit naar Gemeente Nijmegen, die dit mede mogelijk maakt!

18 september kunstnacht Nijmegen

Op de ramen van POPOP is expositie Manga_Manga_Manga-! van buitenaf goed zichtbaar en de moeite waard om langs te lopen. Te zien zijn de anime film van Jack Engelbrecht en de tekeningen van Lou Patat en Jack Engelbrecht samen. In de expositieruimte zelf zijn o.a. manga-stories, anime’s en blow-ups te zien van kunstenaars Sabrina Kooijmans, Karin Blaauwijkel, Kenny Rubenis, Romerocomics en Bambiboydesign. Ook zijn er unieke tassen met diverse prints van tekeningen van alle genoemde kunstenaars te koop. De tassen zijn in samenwerking met Chris de Geus speciaal voor deze expo vervaardigd.

Tijdens deze kunstnacht zijn wij geopend van 20:00-00:00 uur

SILENT OPTREDEN en cd-release “TUUR”

Nederlandstalige POP bij POPOP. Tuur treedt zondag 3 oktober live bij ons op. Het wordt een silent optreden met koptelefoons en max 25 mensen per optreden. Voor wie al nieuwsgierig is naar de teksten van deze zanger: ze zijn te beluisteren op Spotify!

Ben je geïnteresseerd om te komen kijken en te luisteren zondag 3 oktober? Meld je dan vast aan via info@popop.art .

Speeltijden zondagmiddag 3 oktober 1400 uur en 1600 uur.

Over Tuur:

Barstensvol ongestructureerd en niet in te kaderen talent: Tuur, de man die zijn reis verkoos boven de bestemming. 

In het jaar 1975 begon zijn zoektocht. De zoektocht van Tuur. Hij werd geboren in Bilthoven als Arthur van Hemert, maar die naam bleek te elitair. Tuur bleef over. Volgens zijn moeder is Oma ermee begonnen, dat zal dan ook wel waar zijn. 

Nog te klein om met zijn hoofd boven de toetsen uit te komen, trok hij zichzelf op aan de vleugel in zijn geboortehuis. De jonge Tuur bleek over talent te beschikken. Na de vierde lente begon hij met pianolessen. Klassiek en traditioneel. Al gauw bleek Tuur niet zo klassiek, niet zo traditioneel en vooral af te wijken van hoe het ‘hoort’. Vele pianoleraren spreken van een jammerlijk mislukte poging hem in het gareel te krijgen. Tuur was, wellicht ongegrond, al jong vastberaden en eigenzinnig. 

Op zesjarige leeftijd schreef hij zijn eigen instrumentale liedjes, maar zijn talent bleek moeilijk te sturen. Ergens zouden nog opnames rondslingeren. Bandrecorderopnames gemaakt door zijn vader, kwijtgeraakt met de jaren. Op school bleek Tuur ook te eigenzinnig om te sturen. Liever was hij muzikaal bezig, terwijl huiswerk zich tot ellende van zijn ouders opstapelde. 

Tuur was twaalf jaar, toen hij op de lagere school speelde in zijn eerste bandje, waarna er vele volgden. Een jaar of twee á drie later besloot hij ook teksten te gaan schrijven. Kritiek mag je niet leveren, als je het niet zelf ook probeert, aldus Tuur. Hij heeft altijd in het Nederlands geschreven. Het leek hem logisch. Wie droomt en denkt in het Nederlands, schrijft daarin ook het best. 

Uiteindelijk vond Tuur zijn échte plezier in ‘knippen en plakken’. Het begon allemaal met het aan elkaar hangen van cassettedecks, waarna hij heil vond in zijn viersporenrecorder: de Tascam Porta 07. Met het zelf in elkaar kunnen zetten van muziek, ging er een wereld voor hem open. 

Tussendoor probeerde deze non-conformist pur sang een studentenleven uit. Maar na een aantal pogingen, bleek hij ook daar niet bij te willen horen. Tuur wilde worden wie hij is, niet de ik die van hem verwacht werd. 

Inmiddels is zijn Tascam vervangen door een eigen studio. Zijn viersporenrecorder maakte plaats voor computers en software in zijn tuinhuis in Den Dolder. Hier nam hij zijn derde album volledig op. Zijn huis aan de bosrand gaf hem ruimte om na te denken over wat hij uit het leven wil halen. Tuur is ogenschijnlijk opgewekt en opgelucht. Hij lijkt de boel te overschreeuwen, waardoor hij zeker en duidelijk lijkt, maar dat is hij wellicht wat minder. 

Angst, paniekaanvallen en depressie brachten hem bij de accenten van de goede dingen, die hij kortgeleden nog niet zag. De vier muren van zijn huis waren voor Tuur een tijd lang het enige perspectief. Inmiddels weet hij een stuk beter wat hij niet wil. Hij is nog niet waar hij wil zijn, maar zegt een stuk verder te zijn dan ooit. Eindelijk!

De naam van Tuur zijn aankomende derde album zegt het. Het is eindelijk zo ver. Eindelijk! Een nieuw album, maar vooral ook eindelijk een mijlpaal in zijn zoektocht. Zijn oren staan open om nu, vooral, naar zichzelf te luisteren.

QTOPIA 2021

Wat fijn dat er dit jaar weer een Qtopia festival georganiseerd kan worden! Met plezier hosten wij dit jaar drie weekends waarin diners, workshops en interventies gaan plaatsvinden in onze ruimte en omstreken.

Het programma zal plaatsvinden: 8,9,10 en 15,16,17 en 22,23,24 oktober.

(meer info volgt)

LUNCHPAUZES DIEDERIK GROOTJANS

Zondag 7 november opent deze expositie bij POPOP met een heuse lunchpauze voor de mensen die door schilder Diederik Grootjans het afgelopen jaar tijdens hun werk en lunchpauzes op het doek zijn vastgelegd. 40 lunchpauzes, 80 schilderijen. Gaat dat passen? Kom vooral kijken! 7 november lunchpauze van 1200-1300 uur voor genodigden vanaf 13:00 en de rest van de week voor iedereen toegankelijk!

zondag 7 november van 13:00-17:00

8,9,10,11 en 12 november s’avonds van 19:00-22:00 uur.

zaterdag 13 en zondag 14 november van 13:00-17:00 uur.

Esther den Brok

20,21,27,28 november van 13:00-17:00 uur

Twee weekends in november zijn gereserveerd voor oude bekende Esther den Brok. Van deze veelzijdige veelmaker tonen we nieuw en serie-matig werk. Denk aan glas, keramiek en mixed media met vrolijke kleuren, doch donkere ondertoon.

THE WALKING BODY HAS NO HISTORY

Artist: MARJOKE VAN DE PLASSCHE

Met plezier sluiten wij in de Elzenstraat af met een bijzondere kunstenaar die al lang op ons lijstje stond: Marjoke van de Plassche. Lees hieronder meer over haar werk en de tentoonstelling. Per 11 september 2021 opent POPOP op een nieuwe locatie: Het oude belastingkantoor, Stieltjesstaat 2, Nijmegen. Binnenkort meer info daarover.

Vanaf 1 mei 2021 13:00-17:00 uur

verder: 2,8,9,15,16,22,23,29 en 30 mei van 13:00 – 17:00 uur

The walking body has no history

By walking, you escape from the very idea of identity, the temptation to be someone, to have a name and a history… The freedom in walking lies in not being anyone; for the walking body has no history, it is just an eddy in the stream of immemorial life.

Frédéric Gros, A philosophy of walking

De beklemming van het thuiszitten compenseerde Marjoke van de Plassche het afgelopen jaar door vanuit haar huis kilometers te wandelen langs de Waal. De wandelingen begonnen steevast tussen de huizen, waaierden willekeurig uit in de lege uiterwaarden en eindigden weer tussen bebouwing, als een ritueel met oneindig veel kleine variaties.

De eenvoud en ritme van het lopen leverden nieuwe mentale landschappen op, vol leegte, ruimte en vrijheid. Deze indrukken zette zij voor POPOP om in twee nieuwe ruimtelijke installaties waar je je als bezoeker tussendoor kunt bewegen. De gebruikte materialen wol en glas zorgen daarbij voor bijna tegengestelde ervaringen: waar de wol tactiel, warm, zacht en omhullend werkt, zorgt het transparante glas voor een zekere scherpte, klaarheid maar ook afstandelijkheid. De ervaringen worden versterkt door twee soundscapes, die verschillende werelden oproepen maar elkaar ook aanvullen.

Wie ben je, als je je door verschillende werelden beweegt?

www.marjokevandeplassche.nl

What Els, Joos?

Els Jacobs Joos van der Zanden

Expositie “What Els, Joos?” stond gepland voor 15 januari 2021, en toen hoopvol voor 22 januari 2021. Uiteindelijk konden we deze mooie tentoonstelling alleen op afspraak aan een zeer selectief publiek laten zien.

artist statements

Els Jacobs

Vanuit mijn fascinatie voor wat er in de verte en achter de horizon is, maak ik werk dat landschappelijk en abstract is. Het kunnen uitkijken over het strand en de zee en de vergezichten in bv de Yorkshire Moors maken mij heel gelukkig. Het is alsof het mijn hoofd en lichaam lichter maakt als ik daar ben. Als kind had ik al de behoefte te verdwijnen en even niet in deze wereld te zijn. 

Ik werk met en op papier, karton, plakband, metaal, plastic en alles wat ik maar tegenkom. Ik werk graag ruimtelijk, omdat het mij veel mogelijkheden geeft mij uit te drukken. Maar ook op het platte vlak voel ik me thuis.  Ik houd van het combineren van materialen en maak ook gebruik van taal en geluid. Soms combineer ik de installaties met videowerk.

In deze expositie heb ik samengewerkt met Joos van der Zanden. Soms was het werk goed te combineren, soms ook helemaal niet. Het stimuleerde ons om op elkaars werk te reageren, elkaar te ondersteunen en met een frisse blik naar elkaars werk te kijken. Ik vond ons een fantastische combi.

http://www.elsja.nl

Joos van der Zanden

In december 2020 wilde ik mijn kunstenaarschap opnieuw uitvinden. Tijdens de Lockdown besloot ik alleen te werken met de materialen die ik sinds een paar jaar met me meesleep, met als vertrekpunt drie zakken met door mezelf afgedankte gedragen kleding. Tezamen met een verzameling wol, prachtige boomstronken en wat persoonlijke items zoals een vaasje die ik van mijn lieve vriendin Mayke kreeg en dat voor oud vuil in mijn atelier stond, een door mijn zus gehaakt en ondraagbaar poezenmutsje, alsmede mijn eigen lichtblauwe kinderdekentje die ik meenam uit het huis van mijn overleden moeder, ontstonden er diverse wezentjes waar ik blij van werd. Was het een hang naar het persoonlijke in het onpersoonlijke coronatijdperk? Een ode aan mijn jeugd en aan dat wat me dierbaar is en ik niet vaak genoeg uitspreek? Of zocht ik naar anti-figuren in de abstracte wereld van het werk van Els Jacobs?